داروهاى آرام‌بخش در سال 1950 به‌صورت قرص‌هاى معجزه‌آسا به بازار عرضه و به عنوان بهترين و خارق‌العاده‌ترين ابزار ، براى معالجه بيماران دماغى ، به دست پزشكان روحى افتاد . همان‌طور كه دكتر ژان فرانسوامابيو رئيس كميسيون ملى بخش بىهوشى ايالات متحده مىگويد : خيلى زود ميليون‌ها فرانسوى كه حريصانه در صدد تمدد اعصاب و آرامش روح بودند ، در جست‌وجوى به‌دست‌آوردن انواع مختلف اين قرص‌ها برآمدند . در حدود پنجاه عامل اصلى با مارك‌هاى مختلف و متنوع تجارتى از طرف آزمايشگاه‌ها به وسيله داروسازىها به بازار عرضه شد . با آگهى در مجلات مخصوص و انتشار آن‌ها ، پزشكان اين قرص‌ها را بدون ضرر معرفى كردند و اين‌طور وانمود شد كه هيچ نوع اعتيادى به همراه نخواهد داشت و در معالجات در دوره‌هاى مداوم قابل تحمل هستند ولى از سال 1957 تا 1961 در ايالات متحده آمريكا صدها گزارش بالينى نتايج زيان‌بخش اين قرص‌ها را در بيماران بىشمار يادآور شده‌اند . آنان به بيمارىهايى از قبيل بيمارىهاى پوستى ، گوارشى ، ناراحتىهاى خيالى ، خواب‌آلودگى و حتى خرفتى و منگى كه از استعمال اين قرص‌ها به بار مىآيد ، مبتلا شده‌اند . اولين گزارش مهم روزنامه جامعه پزشكى آمريكا در فوريه 1957 با عنوان « خطرات قرص‌هاى خواب‌آور و مخدر در معالجه پريشانىها » انتشار يافت . روان‌پزشكان دانشگاه اورگون 8200 نفر از بيمارانى را كه وضع جسمى آن‌ها خوب و استعداد دماغيشان در حد ميانگين بود و در عين حال ، از پريشان‌حالى شكايت داشتند ، مورد مطالعه قرار دادند . از 7500 نفر بيمارى كه با اين قرص‌ها معالجه شده بودند 374 نفر به ناراحتىهاى شديدى كه عكس العمل حساسيت‌هاى كبدى بود ، مبتلا شده بودند . 1700 نفر ديگر از آن‌ها رفتار و اخلاقشان ، به‌كلى ، تغيير يافته ، حالت زشت و بدى به خود گرفته و 827 نفر ديگر ، كاملا ، تغيير شخصيت داده ، سخت و خشن شده بودند . . .